LAGUN asko geratzen zaizkidak oraindik. Hik, berriz, Joxemai, erruz utzi dituk. Gu bion lotura adierazteko, ordea, ez diat hitzik. Hitzez ezin esan izan nuena aitortzeko bakarrik idazten diat, isilik egotea nahiago nukeen arren. Hik uste baino zulo handiagoa utzi baitidak.
Elkarrekin egin genizkian ikasketak, baina Seminarioko liburu eta irakasle guztiek baino gehiago irakatsi didak. Elkarrekin egin diagu barre eta algara, asko gainera, 60 urteotan. Elkarrekin, negar. Elkarrekin, otoitz. Lo ere egin izan diagu elkarrekin. Hire onespenez eta bedeinkapenez hartu nizkian bide berria eta lagun berria. Pelotan ere askotan jokatu diagu, eskuz eta paletan, eta ez txantxetan. Bahituen, Joxemari Aranalde, zakarraldiak ere. Horiek bakarrik jasan dituenak ez zekik hire lagun izatea zer zori den. Hik niri esana itzultzen diat, «adiskidez hintzen ordain ezina».
Lerdena eta dotorea hintzen gorputzez, eta txukuna. Egokia, hizketan eta idazten. Egokia, lagunartean eta harremanetan. Baina kanpoko edertasunik ezin hik niri erantsi. Barrukoa, berriz, nik har nezakeen baino gehiago eman didak. Ebanjelioa hobeto ulertzen ikasi nian. Espanturik gabe bizi huen fedea, beti gazte eta gogotsu. Ezkongea izan arren, ez hintzen mutilzartu eta aparteko taxua huen neska-mutil gazteekin eta emakumeekin. Leiala eta zintzoa hintzen betebeharretan, baina, aldi berean, zabala eta begirune handikoa besteren jokabideekin. Esker oneko hartzailea hintzen. Gaitzaldian hire ondoan izan garenoi afari on bat eman arteko onik ez duk izan. Baina emaile bezala hintzen eskuzabala. Guztia ematen huen. Ez hekien esku hutsik inora joaten.
Gaitzaldi guztian ikusi duk, Joxemai, hire senideek eta ilobek nola maite hauten. Ez haute segundo batean ere bakarrik utzi. Lotsa ematen zidak huskeria hau idatzi izanak. Baina hau ere onartuko didak, orain arteko guztiak bezalaxe. Badakik nire gorabeheren berri. Nire ondoan nahi haut beti. Ez gatxetik heriotzak ere banatuko.
